Kiedy Charles się do niej uśmiechnął, w jej głowie zaczęły pojawiać się najgorsze scenariusze.
Karol spokojnie skrzyżował ramiona i zaczął mówić.
„Ten stary bezdomny, ktoś pomogłeś w parku, ten z odmrożonymi urządzeniami, zwany się Harold. To był mój ojciec.”
niż mrugnął, oddzielający przetworzył słowa.
„Mój ojciec nie zawsze bezdomny” – funkcja Charlesa użycia funkcji. „Był dostarczony później na schroniska, szpitale i szkoły. Ale pięć lat temu jego opiekunka została ujawniła. Ukradła mu pieniądze, konto osobiste, powiadomienie, wszystko, co nastąpiło z innego powodu, a mianowicie cierpienie na w przypadku demencji, nie było możliwości rozwiązania, kim jest zapoczątkowanie na ulicy bez możliwości uzyskania pomocy”.
Ethan poczuł gulę w gardle. Pomyślałem o życzliwych oczach staruszka, o tym, jak zawsze kiwał głowę z wdzięcznością, gdy Ethan zostawił koce.
„Moja rodzina szukała go latami” – powiedział cicho Charles. „Zatrudniliśmy śledczych, sporządziliśmy raport policyjny i rozesłaliśmy ulotki. Nie ustawaliśmy wp E oszukiwaniach. tylko trzy tygodnie temu policja w końcu go zlokalizowała. Zemdlał w parku i ktoś, kto karetkę zastosował, im się został zidentyfikowany dzięki starej dokumentacji pedagogicznej”.
W oczach Charlesa wystąpią łzy. „Ale kiedy dotarliśmy do mieszkania, było już za późno. Zmarł następnego dnia”.
Ethana ucisk klatki piersiowej. „Bardzo mi przykro”.
Charles skinął głową, ocierając oczy grzbietem dłoni. „Kiedy odzyskała jego rzeczy, znaleziono mały notes, który miał przy sobie. Był pełen opowieści o tobie. Nazywał cię „tajemniczym, dobrym człowiekiem”. Pisał o każdym kocu i posiłku, który mu opuściłeś. Pisał, że sprawiłeś, że poczułeś się człowiekiem, kiedy świat zapomniał o jego wydaniu”.
Ethan nie mógł już dłużej powstrzymywać łez. Spadł mu po policzkach, gdy zakrył twarz dłoniami.
