Kilka cichych chichotów przełamało napięcie. Olivia się nie uśmiechnęła, tylko skinęła głową, co sprawiało wrażenie, jakby pozwalała sobie istnieć.
Po spotkaniu Daniel poszedł do wind i cichego, niemal bezgłośnego korytarza. Drzwi zamknęły się, gdy pojawiły się czarne obcasy i tacka z kubkami.
“Zrobiłeś to”
Olivia dała mu kawę.
“Nie próbowałem.”
powiedział.
„Może dlatego to zadziałało”.
„Ta analogia z wanną – coś jednorazowego?”
„Nie. Tak właśnie tłumaczę technologię sześciolatkowi. Hydraulika. Skrzynie. Samochody. To się przykleja.”
Spojrzała na niego.
“Nadający się do użytku.”
„I zawsze mówisz, jakbyś był w sądzie.”
„Może uda mi się zarządzać tym, co mogę kontrolować”.
„W takim razie jestem twoim najgorszym koszmarem.”
” Prawdopodobnie, “
powiedziała i po raz pierwszy w jej oczach pojawił się uśmiech.
„Ale wczoraj rozwiązałeś jedno z moich zadań.”
Weszli do korytarza. Cisza między nimi nie była już tak głęboka. Przypominała otwarty korytarz.
Do piątku nazwisko Daniela pojawiało się w magazynach graficznych częściej niż w ciągu ostatnich dwóch lat. Podczas sesji roboczych siedział z tyłu, prawie się nie odzywając, przerzucając nowe strony w swoim notatniku z drugiej ręki, gdy Olivia uniosła brew, co oznaczało: pomyśl. Nie wszyscy bili brawo. Poranne uśmiechy przerodziły się w ochocze skinienia głowami. Rozmowy ucichły, gdy podszedł. W windzie wyłapał strzępki…
« Krótsza trasa »
Szczęśliwy zbieg okoliczności
Potem rozległ się cichy śmiech, gdy drzwi się zamknęły. Podczas czwartkowej recenzji Mark odchylił się do tyłu i pozwolił, by w jego głosie słychać było nutę noża.
Opieramy się na poprawkach, które nigdy nie były szeroko testowane. Nie jestem pewien, czy klienci będą zadowoleni, słysząc, że twórca oprogramowania nigdy nie ukończył prac.
W pokoju zapadła grobowa cisza. Daniel obracał ołówek i wpatrywał się w wskaźniki.
„Klienci cenią rezultaty”
Olivia powiedziała: pokaż cienką nitką.
„Wyniki mówią same za siebie”.
Tego popołudnia, napełniając mop w zlewie w korytarzu, dostrzegł Olivię. Nie w zbroi: w długim, karmelowym płaszczu, obcisłym, z włosami luźno opadającymi na ramiona, jakby zaszła za daleko i nie zauważyła.
„Jesteś dziś wieczorem zajęty?”
zapytała. Odstawił wiadro.
„Myślę, że jestem wolny.”
Jest takie miejsce w North Beach, do którego idę, kiedy muszę pomyśleć. Bez tablic. Bez wykresów. Chodź ze mną.
„Zaproszenie czy rozkaz?”
„Możesz to interpretować jak chcesz.”
Wieczorem w North Beach pachniało morską bryzą zmieszaną z czosnkiem. Sklep znajdował się na rogu, gdzie we mgle migotał stary neon. W środku ustawiono kilka stolików, a między regałami z winem stały zniszczone skórzane meble i obrazy olejne. Stare radio przy barze rozbrzmiewało cienkimi i delikatnymi jak żyła dźwiękami trąbki Cheta Bakera.
„Bez mopa wyglądasz inaczej.”
powiedziała, gdy usiadł.
„A bez towarzystwa na ramionach wyglądasz inaczej.”
powiedział. Nie zamówili wiele, ale zjedli dobrze: ciepły chleb posmarowany masłem czosnkowym, makaron z pikantnością, która ujawniła się dopiero po chwili, czerwone wino, które emanowało subtelnym ciepłem.
Czy wiesz dlaczego cię tu zaprosiłem?
powiedziała.
„Bo lubisz patrzeć, jak facet, który nie ma pojęcia o winie, zmaga się z kartą win?”
Lekkie potrząśnięcie głową.
Bo minęły trzy lata, odkąd ostatni raz rozmawiałem szczerze. Bez raportu. Bez negocjacji. Ktoś pyta: „Jak minął ci dzień?” i chce znać odpowiedź.
„Wygląda na to, że potrzebujesz nowego harmonogramu.”
powiedział.
„Albo terapeuta.”
„Spróbowałem. Zrezygnował po dwóch sesjach. Powiedział, że go irytuję”.
Daniel się roześmiał; dwóch chłopców podniosło wzrok; Olivia patrzyła, jakby nie słyszała; potem się uśmiechnęła i kilka trudnych chwil tego dnia dobiegło końca. Wymieniali się historiami, jakby tłumili je w sobie od dawna. Ich dzieciństwo w San Jose. Zniszczony podręcznik, którego wciąż się kurczowo kurczowo trzymał. Zmysł Emily do wygrywania sporów poprzez zmianę zasad. Film, z którego Olivia wyszła, bo nie mogła znieść zakończenia. Matka, która nauczyła ją, że emocje to luksus. Kiedy opowiadał o zimowych porankach pachnących cynamonowymi bułeczkami i głosie, który czasami wciąż słyszał w ciszy, milczała.
“Przepraszam.”
Nie powiedziała ani słowa, jej głos brzmiał bardziej z szacunkiem niż przepraszająco. Mgła na zewnątrz gęstniała. Na rogu powiedziała:
Jutro ważne spotkanie. Bądź gotowy. Niektórzy nie będą zadowoleni z twojej obecności.
„Jestem do tego przyzwyczajony”
powiedział. Przeszli od prezesa i woźnego do czegoś o wiele bardziej skomplikowanego i niebezpiecznego: dwóch osób, które odkryły błąd i chciały go naprawić.
Strategiczny pokój na dwudziestym pierwszym piętrze emanował chłodną, stalowo-szklaną atmosferą miejsca, gdzie decyzje kosztują innych sen. Mapa świata rozświetlała się na całej ścianie. Ważne osobistości siedziały przy długim stole. Olivia weszła, nie siadając, i gestem wskazała puste krzesło na drugim końcu.
„To twoje”
Powiedziała o tym Danielowi. Mark to zauważył i uniósł brwi.
„Jesteśmy tutaj, ponieważ problem opóźnienia neuronalnego nie został jeszcze rozwiązany”.
Olivia powiedziała to, gdy w pomieszczeniu zapadła cisza. Niestandardowa architektura Daniela wypełniła ścianę – architektura, która obniżyła liczbę błędów i skróciła opóźnienia.
„To jest zoptymalizowana wersja zaproponowana przez Hayesa”.
„Zrobiliśmy to”.
powiedział Mark.
Logika wydaje się rozsądna. Nie będziemy jej wdrażać.
“Jechał?”
„Bez precedensu”
powiedział, a jego wzrok spoczął na Danielu.
