Temperatura w sali zdawała się spadać o stopni. Kilku uczniów głośno westchnęło. Tommy atakujące sięgnęły po telefon Marcusa, by go uruchomić, ale Marcus pozostał całkowicie nieruchomy, z nieodgadnionym wyrazem twarzy.
Odpowiedź, pan Whitman, jasne rozwiązanie natychmiastowe: „Uczyńmy na szybszym etapie. Nie rozłączymy prostego zadania arytmetycznego, nawet jeśli pojawi się od tego potencjalnego twojego życia, Marcusie. Ale oto wyzwanie. Rozwiąż to równoważne, a moja roczna pensja będzie twoja. – Pars rozwiązania wym śmiecichem, który odrzucił się echem od ściany. – To 5000, blokadę. Więcej, niż wiadomość zwrotna.
️ ️ ciąg dalszy na stronie ️
Okrucieństwo tego urządzenia wisiało w powietrzu niczym toksyczna chmura. Uczeń w ostatnim rzędzie wyszeptał: „To nie w zamówieniu”. Ale Whitman uciszył go gniewnym spojrzeniem. Co się stało? Nikt nie chce bronić pana Johnsona. Nikt nie wierzy, że jest do tego wykluczony. Pan Whitman powoli przechadzał się po biurach, a jego kroki rozbrzmiewały złowrogo.
Dzieje się tak, gdy obniża się poziom zajęć, gdy można uzyskać dostęp do każdego zaawansowanego programu tylko po to, poprzez wypełnienie limitów. W końcu Marcus poddano. Jego dwunastoletnia twarz pozostała niezależna od upokorzeń, jakiemu był poddawany. Jego powitanie nastąpiło z pana Whitmana. I na moment coś w nim zamigotało.
To nie był gniew ani ból, ale coś zupełnie innego, coś, co zatrzymało Whitmana. Marcus szybko się otrząsnął, maskując chwilowy dyskomfort w nowym szyderstwie. Zamierzasz określić, czy przyznajesz, że to cię przerasta? Nie ma wstydu w przyznaniu się do ograniczeń.
Właściwie byłaby to pierwsza inteligentna rzecz, jaką zrobisz w całym roku. Zegar ścienny głośno wybił godzinę w zapadającej ciszy. Dwadzieścia cztery pary oczu obserwowały, czekając, co się stanie dalej. Niektóre były pełne współczucia, inne zaciekawione, a kilka, pod wpływem postawy Whmmana, zdawało się wręcz niecierpliwić na widok porażki Marcusa. Tommy w końcu się odezwał, a jego głos drżał z wściekłości.
Nie można oczekiwać doskonałości ani wskazywać kogoś, kto ewidentnie tu nie pasuje. Zwrócił się do Marcusa. Ostatnia szansa, Johnson. Przyznaj, że nie dasz rady, a wrócimy do lekcji. Jeśli będziesz nadal marnował nasz czas, będę musiał porozmawiać z dyrektorem Carterem o twojej przydatności do tej klasy.
Groźba wisiała w powietrzu. Wszyscy wiedzieli, że wykluczenie z matematyki na poziomie Advanced Placement zrujnuje karierę akademicką każdego ucznia. Dla dwunastolatka byłby to druzgocący cios, który mógłby zagrozić całej jego akademickiej przyszłości. Niesprawiedliwość tego wszystkiego sprawiła, że Sara poczuła ucisk w żołądku.
Otworzyła usta, żeby zaprotestować, ale przenikliwe spojrzenie pana Whitmana ją uciszyło. Marcus wstał powoli, szurając krzesłem po podłodze. W wieku dwunastu lat był niski jak na swój wiek, zmuszony do patrzenia w górę, biorąc pod uwagę średni wzrost pana Whitmana, ale w jego postawie było coś, cicha godność, która zdawała się wypełniać przestrzeń wokół niego.
Przeszedł do przodu sali miarowymi krokami, każdy pewny i niespieszny. „Potrzebuję około 20 minut” – powiedział cicho Marcus, wyjmując chusteczkę. Pan Whitman wybuchnął śmiechem. „Dwadzieścia minut. Nie dalibyśmy rady tego rozwiązać w dwadzieścia lat. Ale proszę bardzo, bądźcie skromni. Uważajcie. Tak się dzieje, gdy duma bierze górę nad umiejętnościami”.
