Nasz sąsiad, pan Streeter, miał irytujący zwyczaj przycinania krawędzi trawnika, wjeżdżając na swój podjazd, nie z konieczności, ale dla wygody. To typ człowieka, który uważa przestrzeń innych za negocjowalną.
Pewnego popołudnia przyszedł Nick, ściskając w dłoniach rękawiczki, a w jego oczach błyszczała złość.
„Mamo. On znowu to zrobił.”
Wiedziałem dokładnie, co to „to” znaczy.
„Przewrócił Olivera” – powiedział spokojnie Nick. „Spojrzał mu prosto w oczy… i i tak to zrobił”.
Ten szczegół był bardziej bolesny niż zmiażdżony śnieg. To nie był wypadek. To nie było zaniedbanie. To było celowe.
Przytuliłam Nicka, a potem stanęłam przy oknie i wpatrywałam się w połamane gałęzie i szalik, jakby były dowodem czegoś o wiele poważniejszego niż zwykła sąsiedzka kłótnia.
Następnego wieczoru spotkałem pana Streetera na zewnątrz i spróbowałem — po raz kolejny — być uprzejmym.
„Czy mógłbyś przestać jeździć samochodem po tej części ogrodu? Mój syn lepi tam bałwany i bardzo go to denerwuje”.
„To tylko śnieg” – powiedział. „Powiedz swojemu dziecku, żeby nie budowało tam, gdzie jeżdżą samochody”.
A potem wzruszył ramionami: „Dzieci płaczą. Przejdzie im”.
I odszedł, jakby rozmowa się skończyła.
To się nie skończyło.
Nick odbudował. Pan Streeter je zburzył. Raz po raz. Czasem Nick płakał. Czasem milczał, gapiąc się przez okno z tym napiętym wyrazem twarzy, jaki mają dzieci, kiedy próbują być odważniejsze, niż powinny.
Zaproponowałem kompromis, bo tak robią dorośli.
„Może budować bliżej domu?”
Nick natychmiast pokręcił głową. „To moje miejsce. To on robi coś złego”.
Miał rację.
Pewnego wieczoru spotkałem się ponownie z panem Streeterem.
„Jest ciemno” – powiedział z pogardą. „Nie widziałem tego”.
“Jeździsz ciągle po moim trawniku.”
Uśmiechnął się kpiąco. „Wzywasz policję z powodu bałwana?”
Stałem tam, drżąc – nie z zimna, ale z powodu bezmyślnego okrucieństwa dorosłego, który ewidentnie czerpał przyjemność z posiadania władzy nad dzieckiem.
Tego wieczoru zwierzyłam się mojemu mężowi, Markowi.
