„Siadaj” – powiedziałem, nie podnosząc głosu. Usiadł.
„Masz dwie możliwości” – kontynuowałem. „Po pierwsze: składam dziś zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa – fałszerstwo, oszustwo, kradzież tożsamości – i eksmisję cywilną. Po drugie: masz piętnaście dni na opuszczenie lokalu i podpisanie oświadczenia o całkowitym zrzeczeniu się wszelkich roszczeń do mojej nieruchomości. Już wniosłem sprawę do prokuratora okręgowego. Czekają na mój telefon”. Wpatrywał się w teczki, jakby były krawędzią przepaści. Lila wyszeptała: „Tato, proszę…”.
„Piętnaście dni” – powiedziałem i zamknąłem teczkę, jak sędzia zamyka rozprawę.
Myślałem, że to koniec. Myliłem się. Conrad się nie wycofał. Zaostrzył..
Kolejny cios nie padł z pięści Conrada – przyszedł w szarej kopercie.
„Wniosek o pilne orzeczenie o niezdolności do pracy”. Złożony przez „zaniepokojonych członków rodziny” Conrada i Lilę Drake. Przeczytałem każdy wers dwa razy, spokojny jak chirurg. Nazywali mnie „zagubioną”, „irracjonalną”, „niebezpieczną we własnym domu”. To była ta sama strategia, którą słyszałem szeptem na tym nagraniu. Plan uznania mnie za ubezwłasnowolnioną – i pozbawienia wszystkiego – był teraz oficjalny.
Dana Whitaker, moja prawniczka, mówiła ze spokojem kogoś, kto widział gorsze rzeczy. „To się nie utrzyma, Victorze. Ale to opóźni wszystko – eksmisję, zarzuty karne, a nawet odzyskanie mienia”.
„Nie przeszkadza mi opóźnienie” – powiedziałem. „Nie przeszkadza mi utrata prawdy”.
Zorganizowała trzy badania psychiatryczne. Dr Vasquez sprawdził pamięć, logikę i rozpoznawanie wzorców. Dr Chen ocenił rozumowanie, uwagę i osąd. Dr Morrison przeprowadził badanie funkcji poznawczych i kontroli emocjonalnej. Każdy raport brzmiał tak samo: „Doskonałe funkcje poznawcze. W pełni sprawny”.
