Od dzieciństwa miałam tendencję do tycia. W szkole nazywano mnie „beczkę” i wytykano palcami. Nie miałam przyjaciół, bo wszyscy wstydzili się ze mną publicznie pokazywać. Kiedy dorastałam, patrzyłam na siebie w lustrze z przerażeniem. Nienawidziłam ocierających się ud, a zwłaszcza wałków tłuszczu wylewających się ze spodni i swetrów. Na studiach czułam, że ludzie ciągle się na mnie gapią i gadają o mojej wadze za plecami. Niejednokrotnie słyszałam: „Hej, idzie gruba!”. W restauracji to samo: „Taka gruba, a jeszcze je!”.
Jeszcze miesiąc temu nie mogła znieść widoku swojego odbicia w lustrze. Dziś waży o 26 kg mniej i bez żadnego skrępowania nosi kostium kąpielowy.… See more
