„Możesz jeść w kuchni” – powiedział, a w jego głosie pobrzmiewał ten sam lekceważący ton, którego używał przez czterdzieści lat wobec każdego, kogo uważał za niegodnego. „Przy tym stole tylko osoby dorosłe”.

Patrzyłam, jak twarz mojej córki się kruszy. Meredith spędziła godzinę tego ranka, układając włosy i wybierając najlepszą sukienkę. Zapisała nawet tematy rozmów na fiszkach, martwiąc się, że zapomni o czymś ważnym w rozmowie z dorosłymi. Teraz stała w swojej szmaragdowozielonej sukience, tej z maleńkimi złotymi guzikami, z których była tak dumna, patrząc na dziewięć nieskazitelnie nakrytych stołów wokół stołu, który z łatwością pomieściłby dwanaście osób. Dziewięć nakryć, dziesięć osób. To było celowe, wykalkulowane okrucieństwo.