Bezdomny podbiegł i krzyknął: „Nie bierz tego samochodu!”. Nie posłuchałem. Kilka minut później wszyscy czytający testament zbladli, widząc, kto idzie za mną.

V

Myślałem, że to tylko niespokojna dusza – przypadkowe spotkanie w mieście. Jednak dreszcz, który przeszedł mi po plecach, nie ustępował. Wyszedłem, ściskając kierownicę, aż pobielały mi stawy.
Godzinę później dotarłem do kancelarii prawniczej w centrum miasta.