Mimo to od czasu do czasu wpatrywał się w ekran telewizora podczas rodzinnego sitcomu albo zatrzymywał się na dźwięk śmiechu dzieci w parku i szeptał: „Zastanawiam się, czy ktoś kiedyś za mną tęsknił”. Ściskałam go za rękę, czując smutek, i obejmowałam, mówiąc: „Może. Ale teraz jesteś tutaj. I jesteś kochany”.
Mój mąż cierpiał na amnezję przez lata, zanim się poznaliśmy – ku mojemu zaskoczeniu, dawna przyjaciółka mojej mamy go rozpoznała
