Łzy napłynęły jej do oczu – tym razem z ulgi. „Czy zdajesz sobie sprawę, co mi zrobiłeś? Straciłam wszystko z dnia na dzień”.
Richard skinął głową, a w jego głosie ciążyło poczucie winy. „Nie mogę cofnąć szkód, ale chcę to naprawić. Twoja praca jest znowu twoja, z podwyżką i pełnym pakietem świadczeń. A czesne Marcusa, niech będzie załatwione”.
