Kiedy mnie podnieśli na nosze, usłyszałem jej głos, mieszankę strachu i determinacji, zwracając się do ratowników medycznych: „Cierpi cały dzień. Nikt nie chciał jej słuchać. Proszę, pomóżcie mu”. Jej słowa były proste, a jednak niosły ze sobą ciężar dziecka, które widziało zbyt wiele, i rodziny, która słuchała zbyt mało.
„Nie zepsujesz tych wakacji” – warknął mój tata, gdy chwyciłem się za bok, czując przeszywający ból.
