Część pierwsza: „Nie gadaj. Po prostu słuchaj”.
Funkcjonariuszka Rachel Taus zawsze czuła, że ulice mówią własnym kodem. Kilka osób słuchało. Większość ignorowała to. Dumna była z tego, że jest jedną z nielicznych, którzy zwracali na to uwagę.
To była łagodna, jednostajna mżawka – taka, która sprawiała, że całe miasto oddychało. Neony rozlewały się w kałuże. W oddali wyły syreny. Dzielnica Zachodnia kryła się w ciszy pod migoczącymi latarniami i obitymi deskami witrynami sklepowymi. Rachel zatrzymała radiowóz przy zapadającym się ceglanym murze.
