— Mój mąż razem ze swoją kochanką śmiali się ze mną w środku rozprawy. Ale kiedy usłyszeli zeznanie mojego dziecka, ich twarze zesztywniały…

— Ostatnie twierdzenie strony przeciwnej do czystej fikcji — dotyczy adwokata Călina, Andrei Popescu, wyglądającego jak ożywiona wystawowa lalka: w lśniącym garniturze, z złożonym, złożonym.

Jego przesunięcie się po mnie tak, całkowicie na szmatę rzuconą w kąt.