Dzień przed ślubem z kobietą, która cierpliwie czekała na mnie przez trzy długie lata, poszedłem odwiedzić grób mojej zmarłej żony – pożegnać się. Ale na tym cichym cmentarzu, pod delikatną mżawką szarego nieba, wydarzyło się coś, co odmieniło bieg mojego życia.
Mój ślub z Laurą miał się odbyć za jeden dzień. Przygotowania dobiegły końca. Obie nasze rodziny były przepełnione oczekiwaniem, radością i ulgą, że w końcu odnalazłem miłość. Laura była moją stałą towarzyszką przez lata żałoby. Nigdy mnie nie poganiała, nigdy nie prosiła o więcej, niż mogłem dać, i zawsze dawała mi więcej, niż na to zasługiwałem.
