Stojąc tam, ściskając ramię męża, czułam, jak determinacja matki promieniuje, niczym magnes przyciągający całą uwagę. Siedziała na zimnej, kamiennej ławce, trzymając w dłoniach kawałek rozbitego wieka trumny. W jej oczach nie było rozpaczy. Tylko determinacja. Furia, która milczała od dziesięcioleci, czekając na tę chwilę.
Podczas pogrzebu syna matka chwyciła siekierę i kilka razy uderzyła w wieko trumny: gdy wieko pękło, ludzie zobaczyli coś strasznego.
